Verhalen
I sit here, on a ordinary thursday evening in an ordinary Dutch living room, in front of this man. This man with impressive, undecodable tatoes on his arms. His hair black and shiny, with two bones sticking out. I can’t keep my eyes of of him. It would be misplaced to say that this man has charisma. I would rather call it almost divine primal strength.
It’s not just another ordinary day that I meet a Maori chief called ‘Hone’ at my brother’s house. Hone grabs me when he starts narrating about Aotearoa, the Moari name for New Zealand. He tells about the Dutch seafarer and mercant Abel Tasman apparoaching the island and how he saw his men been killed by Maori’s, because waving means war to them. He instantly wipes his upwelling tears away when my dad asks him why his children don’t speak Maori anymore. To him it’s a tragedy, but ‘a Maori never forgets his language, it’s lies underneath his tongue’. He laughs as he analyses that Western people think they have a monopoly on the real truth, ‘science is your religion.’ ‘Our religion is that god is the sky, the mountain, the wind and the sea. ‘ I feel touched, a wave of wonderment, sadness, and humbleness comes to me.
As a ceremony of goodbye, Hone presses his forhead firmly to mine. Nose to nose, we both breath in deeply. ‘The breath of life. This is what connects all living beings.’ That probably the most true thing to say on an ordinary thursday.
Daar sta ik, klein meisje fleurige bloemetjes jurk, wollige laarsjes en met een quasi nonchalante glimlach die moet verbergen dat ik zoek naar een houding. Voor me een college zaal vooral bevolkt met mannen. Technische bedrijfskunde mannen. Technische bedrijfkunde mannen bijna even oud als ik en die ook nog ogenschijnlijk stug reageren. Slik.
Wieke en ik geven een college aan de Hogeschool van Utrecht over ‘Duurzaam Leiderschap’. Wieke heeft zojuist een wezenlijke vraag gesteld, na onze definitie van leiderschap te hebben gegeven. ‘Wie van jullie is hier een leider?’ Onze blikken glijden langs de zaal, een spanning, stilte. Niemand steekt zijn hand op. In een zaal met 40 studenten bedrijfskunde in een collegereeks over duurzaamheid, waarin gevraagd wordt wie zichzelf ziet als leider, steekt niemand zijn of haar hand op.
Dit moment raakt me en inspireert me. Ik vind het namelijk soms heerlijk om te becommentariseren wat er allemaal mis gaat in de wereld. Het voelt goed om aan wal, de stuurlui (overheid, gemeenten, bedrijven) te bekritiseren hoe het anders moet. Ooit zei een vriend me dat hij hoopte dat ik nooit cynisch zou worden, ik begrijp hem nu pas. Een student zegt dat hij zoveel ‘greenwashing’ ziet bij bedrijven. Ik kaats de bal terug en vraag aan de zaal hoeveel van hen bewust consumeren en de macht van hun portemonnee gebruiken. Het blijft akelig stil, op een enkele protesterende jongen na ‘maar biologische kip enzo is veel duurder’. Het woord ‘onhaalbaarheid’ komt in me op. En desillusie. Het wantrouwen jegens bedrijven die aan duurzaamheid ‘doen’ in de zaal is voelbaar en voel mijn energie wegsijpelen. Shit.
Toch geef ik niet op. Mijn hersenen ratelen. Over dat kippetje gesproken: het lijkt wel een kip of het ei vraagstuk. Wie is eerder: de bewuste consument of de bewuste producent? De grote man van Kentucky Fried Chicken ketens zei een paar jaar geleden: ‘Wij doen gewoon wat de klant wil.’ Ik besef me door de studenten weer terdege hoe bescheiden we zijn over wat we kunnen bijdragen. Het lijkt allemaal zo groots: de voedselindustrie, de internationale politeke systemen, wereldwijde ontbossing, de invloed van multinationals. Ik vertel dat ik mezelf regelmatig afvraag: ‘Wat stel ik nu voor?’ en introduceer de aandacht verliezende studenten snel naast de 3 p’s People, Planet, Profit, een 4e P. De P van Pneuna, wat spirit/ bezieling betekent. Dat vertaal ik als de intentie, doen wat jou het meest zuiver en juist lijkt vanuit wat jij kan overzien. En dan, heb ik hun aandacht terug.
Ik ben de studenten dankbaar, ze herinnerden me aan wat ik als taak heb. Maak het grote duurzaamheidsvraagstuk concreet, klein en dichtbij.
Des te kleiner, des te krachtiger. Mooie paradox toch?
Lang, lang geleden, in het allereerste Future Leaders-programma in Gambia, bracht ik een avond door met Habibatou. Wij tweeën in het licht van een kaarsje en met het geluid van krekels om ons heen. Wat we aten herinner ik me niet, ons gesprek des te beter. Het voer langs vaders en vriendjes, mannen en vrouwen, kernwaarden en toekomstdromen. Hoe verschillend onze achtergrond - haar familie is traditioneel en islamitisch, die van mij vrij en divers - hoe gelijk onze ambities en idealen. Beiden willen we een verschil maken, beiden weten we dat we het kunnen, beiden gaan we er volledig voor.
Wat er die avond in het klein gebeurde wil ik in het groot doen. Internationaal oprechte verbindingen leggen, de weg vrijmaken voor grote collectieve dromen en ze dan gewoon waarmaken. Dat doe ik bij Better Future, waar ik me anderhalf jaar na het programma mocht voegen bij een fantastisch team. En ook als lid van de Worldconnectors en sinds kort als medeoprichter van Dr. Monk, onze eigen grote droom. De wonderlijke verbindingen die in Gambia ontstonden draag ik nog steeds met me mee, de krekels zingen vrolijk, het kaarsje brandt in mijn hart.
My name is Andrew Method, I live in Tanzania. At this moment I am head of the intern doctors at Amana hospital, I am co-founder of and involved in different national and international organizations, f.e. the global Young Earth Scientists Network (YES) Network. I see the energy of young people like myself. I have hope for the children who are living in difficult circumstances. I feel the pain of youth who grow up in poverty, live poorer and will die poor. I cry for peace in this world and I dream to see a world that is fit for everyone. I feel I am a leader who has a role to play every minute and at any point to bring positive changes to my people. I wish to combine the energy of young people, to bring hope to children, to preach peace and to make this world a better place.
After finishing my degree in Medicine in 2010, I joined the Future Leaders Health program of Better Future and VvAA/Amref. It was amazing.. What I really loved where the personal coaching sessions, it has given me an opportunity to reflect on the past and to make a plan for my future. I was given the chance to recognize and develop my full leadership potential. This Future Leaders program really changed my life.
I can be who I want to be and archive what I want, through hard work and developing my talents. The passion in my collegues eyes, the ability to realise my potential, to live my dreams, has given me energy to start my own small company. My company is called ‘Andrews International Tz’ and will hopefully grow, being the example in my community that economic freedom should start within ourselves.
It’s not that I want to change the whole world, but at least I want to make a significant change that will be noticed. A change which historians will write about, something beneficial to make a world a better place.
Ode, optimistisch, internationaal opinietijdschrift, wijdt haar nieuwste uitgave aan het thema ‘Leven zonder Leiders’. Kijkende naar de Occupy beweging die wereldwijd voet aan de grond krijgt, zien we geen grote baas of woordvoerder, we zien gewone mensen zoals jij en ik opstaan om de ‘leiding’ te nemen. Is dit net zoals de Unconferences*? Nonleadership? Volgerschap, dat bekt jammer genoeg niet zo lekker. Geertje Kouwenberg, schrijfster van het boek 10 Wys, vertelde tijdens ons Create the Future evenement 23 september, dat ze in plaats van leiderschap liever de term ‘worriorship’ gebruikte. ‘Worriorship’ betekent in het Shambhala boeddhisme in eerste instantie ‘ niet bang zijn voor jezelf.’ Die kwam bij mij echt binnen, een essentiele vraag: Durf jij zonder vrees je diepste binnenste te zien?
Mijn collega van Better Future die inspirerende leiderschapsreizen begeleidt naar Afrika en India, legt me uit ‘Ik vertel tijdens mijn programma’s dat iedereen een leider is, namelijk leider over zijn of haar eigen leven.’ En dat is, hierbij spreek ik volgens mij niet alleen voor mezelf, al best een hele opgave. Ik geloof dat we aangekomen zijn op een punt dat we niet meer bang hoeven te zijn, de wereld is immers al een zooitje ongeregeld waar weinig mensen nog wijs uit worden. We moeten wel naar onszelf kijken als we ons druk maken om wereldproblemen, want wij hebben dit samen gecreeerd. Dat kan je boos, geergerd of gefrusteerd maken. Het kan je ook krachtig maken, want als je de wereld van nu samen hebt gecreeerd, dan kan je ook iets anders –net zo ‘makkelijk- creeeren. Dat begint met initiatief, dichtbij, nu, vandaag. Met welke intentie sta je op? Hoe richt je je leven in? Op welke bank zet je je geld? Hoe ga je om met mensen in jouw omgeving, familie en collega’s? Welke gedachten heb je over de wereld? Ben je gezond en zorg je goed voor jezelf?
Alles wat je aandacht geeft groeit.
De Occupy beweging is gelukkig een beweging die stimuleert om het heft in eigen hand te nemen als ik Kamilla, een van de coordinatoren van Occupy Amsterdam, mag geloven. Zij schrijft op Facebook: ‘Op dit moment is de economische crisis de aanleiding voor Occupy. Het beginpunt. Die crisis hebben wij allemaal samen veroorzaakt. Er is geen 'wij tegen zij'. Door onze wens om geld te kunnen lenen, onze focus op winst maken, een aantal verkeerde beslissingen in de top van de politiek en financiële wereld en speculatie als middel om meer geld te winnen, is er een crisis ontstaan. Maar die crisis heeft IEDEREEN laten gebeuren: iedereen die geld wilde lenen, iedereen die meer wil consumeren, iedereen die economische groei als enige optie zagen, iedereen die stilzwijgend accepteert dat mensen in andere landen ons luxe leven mogelijk maken. Dat zijn praktisch alle inwoners van de gehele Westerse wereld. Ik zelf dus ook. Dat probleem van onrechtvaardigheid dienen wij allemaal zien te duiden en op te lossen. Wij allemaal.’ En een heel belangrijk punt waar ik vaak de kriebels bij krijgt als ik kijk naar veel protesten: het Tegen Gevoel. De weerstand tegen ‘het systeem’. Wij zijn het systeem, wij maken deel uit van het systeem en hoe harder je er tegen vloekt, schreeuwt en tiert.. Alles wat je aandacht geeft groeit.
Dus jonge mensen tegen jullie wil ik zeggen: je hebt alles in je om jouw leven vorm te geven. Kies de vorm die jou krachtig maakt. Of je nu wel of niet iets hebt met de Occupy beweging. Het is een voorbode voor een nieuwe vorm van organiseren, waarin traditionele leiders niet langer de dienst uit maken. Gewone mensen maken de dienst uit, gewone mensen zijn verantwoordelijk voor het systeem en de uitnodiging is : durf jij jezelf volledig te zien en jouw plek in te nemen in dit systeem in deze uitdagende tijd?
Loes
* Unconference: de term uitgevonden voor conferenties die niet lijken op traditionele conferenties (hoge entreeprijzen, top down) en door door deelnemers zelf worden vormgegeven.
‘My personal mission is to connect different worlds, disciplines and backgrounds in the work towards a more sustainable and equitable world and inspire others towards global citizenship.’ Dat is wat er op mijn LinkedIn profiel staat en het is ook helemaal waar. Blij was ik toen ik dit eindelijk mooi geformuleerd heb. Een hele mond vol, maar het stond er dan toch wel: een eigen missie! Hoe ik dat ging realiseren, dat was nog de vraag. Als je zoals ik nu op het punt staat om af te studeren en een baan moet gaan zoeken met al die eigen dromen en passies, komt de vraag 'maar wat kan IK doen?' hard op je af. Wat gaat mijn bijdrage zijn tussen al die andere mensen die al zo veel fantastische dingen doen? Hoe vind ik met mijn eigen talenten, passies en dromen mijn eigen plekje in deze turbulente wereld?
Het Future Leaders programma heeft zeker de aanzet gegeven voor die zoektocht naar mijn eigen plek. Ja zeker, in de twee jaar daarna heb ik veel mooie dingen mogen meemaken. Als voormalig VN jongerenvertegenwoordiger en oprichter van bigmamma.net mocht ik zelfs een Duurzaam Lintje in ontvangst nemen. Maar bij alles wat ik deed ben ik altijd weer teruggegaan naar de basis die we tijdens die inspirerende twee weken in Suriname hebben gelegd. En als ik dan die dichtgepakte conferentie zaal in Korea binnenliep waar ik opeens – surprise, suprise – de dagvoorzitter van bleek te zijn, dacht ik gewoon: no span!*
* Sranan voor ‘maak je niet druk’
Anne Walraven, oprichter Bigmamma.net
Ik kijk met ontzettend veel plezier terug op mijn ervaringen als Future Leader in Gambia. De inzichten die ik daar over de gemeenschap van Bwiam, mijn mede-Future Leaders en mijzelf heb opgedaan, hebben mij enorm geïnspireerd. In Gambia is ook mijn interesse voor opkomende markten in het algemeen, en Afrika in het bijzonder, sterk aangewakkerd.
Ik werk nu als management consultant. Hier kan ik dagelijks mijn analytische talenten goed in kwijt en kan ik een heleboel overige vaardigheden verder ontwikkelen. Daarnaast poog ik dit af en toe combineren met mijn interesse in Afrika: ik heb bijvoorbeeld in 2009 voor een internationaal telecombedrijf een zeer uitdagende studie gedaan in vier verschillende Afrikaanse landen. Gedurende de rest van mijn leven wil ik zoveel mogelijk blijven leren en mijn kennis met zoveel mogelijk andere mensen delen. Ik heb een passie voor technologie en mijn droom is om over een aantal jaren deze passie te kunnen combineren met Afrika. Hoe dit zich precies vormgeeft weet ik nog niet, maar stuur me over een jaar of 10 een berichtje en dan spreken we ergens op het snelst groeiende continent ter wereld af.
Simon Wintels, management consultant bij McKinsey & Company
Living my dream every day as a part of Better Future India is what I am today. The seed which grew in me from the Future Leaders program in 2007 is taking shape in the form of successful leadership programs we conduct at different levels. I believe in the ability of everyone around me. I believe that it’s not just you and me but all the people around us who can change our lives for the better. By acting as a bridge between the corporate world and the social sector, I believe that through Better Future India, I am building a bond which is meaningful, powerful , efficient and above all, sustainable.
I may not be the perfect example of a leader, but I see perfect examples every day in my life when I meet men and women working in their villages and slums trying to improve the lives and creating real social impact. I may not be the perfect example of a leader, but I get to works towards it every day by working with corporate leaders, young future leaders and social entrepreneurs. I know for sure, that I am going nowhere. I am here to stay and continue to inspire many leaders across the world.
Listening to real simple stories of leaders and helping them to move on to next level is what helps make life amazing, this is what keeps me going every single day! I work on creating a good future in the NOW !
Jaikumar Chandrashekar, managing partner Better Future India